وابستگی عاطفی یا عشق واقعی؟
نوشتهی دکتر شبنم طلوعی | روانشناس و درمانگر فردی و زوج
مرز میان عشق و وابستگی، گاهی به باریکی یک احساس است.
بسیاری از افراد در روابط خود فکر میکنند عاشقاند، در حالی که در واقع از تنهایی میترسند.
در جلساتم بارها دیدهام که وابستگی عاطفی نه از محبت، بلکه از ترس ریشه میگیرد؛ ترس از رها شدن، از نادیده گرفته شدن، از بیارزش بودن.
در وابستگی، فرد نمیتواند بدون دیگری احساس آرامش کند. اما در عشق واقعی، حضور دیگری انتخاب است نه نیاز.
عشق، آزادی میآورد؛ وابستگی، اسارت.
به عنوان یک روانشناس، من معتقدم شناخت تفاوت این دو، یکی از بزرگترین گامها در بلوغ عاطفی است.
وقتی یاد بگیریم ابتدا با خودمان رابطهای سالم بسازیم، دیگران را نه برای پر کردن خلأهایمان، بلکه برای رشد مشترک انتخاب میکنیم.
درمان وابستگی عاطفی یعنی بازگشت به خودِ فراموششده؛ یعنی یاد گرفتن اینکه «دوست داشتن» با «وابسته بودن» فرق دارد.
عشق سالم، انتخاب آگاهانهی دو انسان مستقل است، نه چنگ زدن دو روح تنها به یکدیگر.
