کتاب رضا شاه پهلوی نشر داریوش

رضا پهلوي زادهٔ ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ در آلاشت، سوادكوه،  – درگذشتهٔ ۴ مرداد ۱۳۲۳ در ژوهانسبورگ، آفريقاي جنوبي)معروف به رضاخان، رضاخان ميرپنج، رضاخان سردارسپه و پس از آن رضاشاه، نخست‌وزير ايران از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۰۴ خورشيدي و پادشاه ايران از ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ خورشيدي و بنيانگذار دودمان پهلوي بود. پادشاهي رضاشاه پايان فرمانروايي قاجاريان و آغاز دوران نظام پهلوي بود. او در آلاشت سواد كوه به دنيا آمد. وي دوران خردسالي را در فقر گذراند. از نوجواني به نظام پيوست و مدارج ترقي را پيمود. در كودتاي ۳ اسفند ۱۲۹۹، نيروهاي قزاق به فرماندهي رضاخان تهران را اشغال كردند. رضاخان ابتدا در مقام وزير جنگ، بسياري از ناآرامي‌ها و راهزني‌ها را از بين برد. در ۳ آبان ۱۳۰۲ رضاخان با فرمان احمدشاه قاجار به نخست‌وزيري گمارده شد و ابتدا تلاش ناكامي در جهت جمهوري‌خواهي كرد؛ ولي در سال ۱۳۰۴ به پادشاهي رسيد. سرانجام در سال ۱۳۲۰، پس از اشغال ايران به دست متفقين، با اولتيماتوم بريتانيا وي مجبور به ترك ايران و واگذاري سلطنت به وليعهدش شد. سه سال بعد در شهر ژوهانسبورگ در آفريقاي جنوبي درگذشت.پادشاهي رضاشاه شاهد ايجاد نظم نوين بود. او براي تضمين قدرت مطلق خود، روزنامه‌هاي مستقل را بست، مصونيت پارلماني را از نمايندگان گرفت و احزاب سياسي را از بين برد. او با تبديل مجلس به نهادي مطيع و تشريفاتي توانست وزراي دلخواه خود را تعيين كند. به علاوه وي با پشتيباني دربار به مصادره زمين‌هاي حاصل خيز مازندران پرداخت و به زودي به ثروتمندترين مرد ايران تبديل شد.حزب تجدد كه صادقانه از رضاشاه پشتيباني كرده بود، نخست جاي خود را به حزب ايران نو و سپس حزب ترقي(سازماني به تقليد از حزب فاشيست بنيتو موسوليني و حزب جمهوري‌خواه مصطفي كمال آتاترك) داد؛ ولي همين حزب ترقي نيز به زودي به گمان اينكه انديشه‌هاي خطرناك جمهوري خواهانه دارد برچيده شد. او با به دست آوردن قدرت بلامنازع، اصلاحاتي اجتماعي را آغاز كرد. رضاشاه در دوران قدرت، اصلاحاتي انجام داد كه هرچند قاعده‌مند نبود، نشان مي‌دهد كه وي خواهان ايراني بود كه از يك سو رها از نفوذ روحانيون، دسيسه بيگانگان، شورش عشاير و اختلافات قومي، و از سوي ديگر داراي موسسات آموزشي به سبك اروپا، زنان متجدد و شاغل در بيرون از خانه، ساختار اقتصادي نوين با كارخانه‌هاي دولتي، شبكه‌هاي ارتباطي، بانك‌هاي سرمايه‌گذار، و فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي باشد. او براي رسيدن به هدفش (بازسازي ايران طبق تصوير غرب) دست به مذهب‌زدايي، برانداختن قبيله‌گرايي، گسترش ملي‌گرايي، توسعه آموزشي و سرمايه‌داري دولتي زد.

رضاشاه در طول زندگي خود و حتي پس از آن به دلايل گوناگون به القاب مختلفي خوانده شده‌است. در جواني به نام ناحيه‌اي كه از آن برخاسته بود «رضا سوادكوهي» ناميده مي‌شد. با ورود به نظامي‌گري به مناسبت استفاده از مسلسل ماكسيم به «رضا ماكسيم» و بعدها به «رضاخان» و سپس، با ذكر درجه نظامي‌اش، به «رضاخان ميرپنج» شناخته شد. پس از كودتاي ۳ اسفند ۱۲۹۹ و به دست گرفتن وزارت جنگ و فرماندهي كل قوا، او را «سردار سپه» مي‌خواندند. پس از رسيدن به پادشاهي و گزيدن نام خانوادگي پهلوي به «رضاشاه پهلوي» (پيش از اين نام خانوادگي در ايران رايج نبود؛ رضاشاه براي نخستين بار استفاده از نام خانوادگي را اجباري كرد.شناخته شد. در سال ۱۳۲۸ با تصويب مجلس شوراي ملي به او لقب «رضاشاه كبير» داده شد. ادرش او را زماني كه كودك شيرخواره‌اي بود از شهرستان سوادكوه به تهران آورد. رضا در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶هجري خورشيدي در روستاي آلاشت از توابع سوادكوه مازندران زاده شد. پدرش عباسعلي داداش‌بيگ سوادكوهي، ياور فوج سوادكوه بوده‌است. محل زندگي‌اش در كودكي به عنوان «زادگاه بنيان‌گذار پهلوي» ناميده مي‌شد و امروز، موزه مردم‌شناسي شهرستان آلاشت است. اين منطقه آلاشت در فهرست آثار ملي كشور به ناممحله قديمي آلاشت به شماره ۸۶۷ ثبت ملي شده‌است

این کتاب را نشر«داریوش» به چاپ رسانده و توسط فروشگاه اینترنتی هافکو به فروش میرسد.